ادگار الن پو، با آن پيشاني بلند و نگاه نافذي كه از نبوغ نامتعارفش خبر مي‌داد، طي دهه‌هاي 1830 و 1840 شهرت و جايگاهي هم‌سنگ ستاره‌هاي راك قرن بيستم پيدا كرده بود. داستان‌هاي گوتيك او شاهكارهايي از اين گونۀ نوشتارند و شهرتش را بيش از همه وام‌دار خلق و تحرير آنهاست. اما قصه‌هاي معمايي‌اش، با آن محاسبات و استدلال‌هاي دقيق و هوشمندانۀ بازرس جنايي كه مو لاي درز منطقش نمي‌رود، اساساً اولين نمونه‌هاي داستان كارآگاهي مدرن‌اند. درعين‌حال پو از شور و جنون شاعرانگي دورۀ رمانتيسم هم بي‌بهره نبود. او را بيش از همه به داستان‌هاي ترسناكش مي‌شناسند، قصه‌هايي رازآلود، غريب و درعين‌حال عميقاً گيرا با راوي‌هايي عموماً بي‌نام به‌سان اشباحي كه اينجا ديگر نه با منطق بلكه از خلال كلنجار با يأس و سرخوردگي و جنون و خوفِ مرگ مرزهاي واقعيت و رؤيا، شعر و نثر، و عقل و احساس را مخدوش مي‌كنند.
| در زمانه‌اي كه تازه از بند توهمات عصر روشنگري رها شده بود، توجه پو به همۀ وجوه دانش بشري، از علم گرفته تا شبه‌علم، و البته فهم عميقش از تاريك‌ترين نهانگاه‌هاي عواطف انساني در قالب فرم‌هايي داستاني تجلي پيدا كرد كه پيش از ظهور نويسندگان و متفكراني مثل داستايفسكي، نيچه و فرويد موجب ظهور انقلابي در عرصۀ هنر و ادبيات شد. پو در هيئت يكي از پايه‌گذاران داستان كوتاه و خالق داستان كارآگاهي، تأثيري ماندگار و انكارناپذير بر ادبيات فانتزي، علمي‌تخيلي و حكايات افسانه‌اي بر جا گذاشته است. به‌هرترتيب او ما انسان‌هاي مدرن را با پنهان‌ترين و تاريك‌ترين وجوه خودمان و جامعه‌مان مواجه مي‌كند، آنجا كه اولين و كانوني‌ترين احساس ما چيزي نيست جز ترس.