درمانگران سال‌ها به مراجعان آموزش مي‌دادند كه «كودك درون خود» را تقويت كنند و اين راهبرد درماني در موارد بسياري اثربخش واقع مي‌شد اما آموزش شفقت به خود چيزي فراتر از اين حرف‌ها است و به قربانيان كمك مي‌كند كه با رنج كودكي خود ارتباط عميق‌تري برقرار كنند. آنها به خاطرات خود از سوء‌استفادۀ جسمي، جنسي، هيجاني و بي‌توجهي مي‌پيوندند اما اين بار با فاصله، نه اينكه از نو سوء‌استفاده را تجربه كنند، بلكه در قالب شاهدي مشفق آن خاطرات را به ياد مي‌آورند و بدون اينكه دوباره تبديل به آن كودك شوند، نسبت به كودكي خود، شفقت مي‌ورزند. به اين ترتيب با يادآوري خاطرات، احتمال تجربۀ مجدد تروما كاهش مي‌يابد و اين امكان را به فرد مي‌دهد كه خود او محافظ و مراقب عاشقي باشد كه در كودكي به آن نياز داشت. اين مراقب به او كمك مي‌كند تا زخم‌هاي خويش را التيام بخشد و بياموزد كه اكنون با خود مهرورزانه‌تر و عاشقانه‌تر رفتار كند.