دکارت تمام باورهایش را در بوتة شک می‌آزماید و می‌کوشد از این طریق به اصولی اساسی دست یابد که زیربنای تمام شناخت ما را تشکیل می‌دهند. این کار نقطة شروع نظام فلسفی دکارتی است. دکارت دیدگاه خود را چنین بیان کرده است: بخشی قطعی (و معین) که از شناخت برخوردار است، یعنی او وجود دارد و وجود او بر اساس تفکر تعریف می‌شود. این موضوع دو جملة مشهوری که در بخش چهار گفتاری دربارة روش آمده است، مورد تاکید قرار می‌گیرد. او می‌گوید: فکر می‌کنم، پس هستم. نگارنده در این کتاب به مرور و بررسی عمدة سرفصل‌های محوری در فلسفة اروپایی از دکارت تا دریدا و عقاید فیلسوفان پرداخته است. برخی از عنوان‌های فصل‌های کتاب عبارت‌اند از: شناخت عقل و تجربة دکارت، لاک، هیوم و کانت؛ شناخت، تاریخ و جامعه: هگل، نیچه، هورکهایمر و آدورنو؛ دو هستی‌شناس؛ هایدگر، دلوز و گاتاری؛ ضدانسان‌محوری و مسالة اخلاق: لونیاس و دریدا؛ و سیاست، ایدئولوژی، قدرت و عدالت: آلتومر، فوکو، نیچه، و لیوتار.