نگارنده در كتاب حاضر، تلاش كرده است كه فن تصويرگري «ايماژ» را در سبك‌هاي شعري، مورد مطالعه قرار دهد تا تفاوت مباني و اصول آنها آشكار شود. بدين منظور، بحث مورد نظر را بر مدار سبك‌هاي شعر فارسي (رمانتيسم ايراني، سمبوليسم عرفاني، نمادپردازي و...) و مطابقت آنها با مكتب‌هاي ادبي اروپايي (سمبوليسم، سوررئاليسم و...) بنا نهاده است. نگارنده پس از بحث، دربارة مباني سبك شعري از ماهيت تصوير در آن سبك، كاركرد تصوير و مباني معرفتي آن و نيز جايگاه آن در بافت شعر، سخن به ميان آورده است. همچنين مفهوم برخي اصطلاحات بلاغي، با تكيه بر ديدگاه‌هاي موجود در كتاب، بيان شده است.