در گذر تاريخ، گاه نمادهايي يافت مي‌شوند كه در منظومه‌ي انديشه‌ي آيندگان، نقطه‌ي عطف لقب مي‌گيرند؛ يعني اتفاقي كه همانند يك سمبل، دوره‌اي را از دوره‌هاي ديگر متمايز مي‌كند و خود به سرحلقه‌ي زنجيره‌ي تازه‌اي از مناسبات و مفاهيم تبديل مي‌شود. يكي از اين نقاط عطف در جاده‌ي پرپيچ و خم تاريخ ايران، تشكيل سلسله‌اي از پادشاهان نامدار ايراني است كه به نام "صفويه" شناخته مي‌شود. گرچه اين شاهان اغلب به زبان تركي تكلم مي‌كرده و گاه به اين زبان شعري مي‌سروده‌اند، اما اغلب پژوهندگان و مورخان، آن‌ها را رهبران حكومتي سراسر ايراني مي‌شمارند كه موفق مي‌شوند با تمسك به زنجيره‌اي از ريسمان‌هاي گوناگون و پس از دوره‌اي از فترت تاريخي، از ايران تكه تكه كل واحدي بسازند. دوره‌ي صفويه، بيش از ديگر دوره‌هاي تاريخي، نموداري روشن از اتحاد يك ملت را تحت لواي عناصري قوام‌دهنده و پايدار مي‌نماياند. اين كتاب به شرح تاريخ سلسله‌ي صفوي اختصاص دارد و طي آن خواننده با شيوه‌اي داستان‌گونه با مراحل مختلف تكوين و پايه‌گذاري و اوج و حضيض اين سلسله آشنا مي‌شود.