"مترجمان"، لغتی است بسیار قدیمی که پیشینه‌ی آن به زبان آشوری می‌رسد. واژه‌ی "مترجمان"، هم‌چنین "ترجمان" از زبان آرامی به عبری سپس به عربی، ترکی، ایتالیایی، فرانسوی، انگلیسی و به بسیاری از زبان‌های دیگر راه یافت. قدیم‌ترین بحث ترجمه درباره‌ی ترجمه‌ی مقدس از عبرانی به آرامی است. در برخورد ادیان صاحب کتاب با مساله‌ی ترجمه، تفاوت‌های جالبی به چشم می‌خورد. یهودیان از همان ابتدا بر آن بودند که ترجمه‌ی نوشته‌های مقدس، جایز است. در نظر مسیحیان، ترجمه‌ی انجیل نه تنها جایز بلکه واجب است و برخی از ترجمه‌ها خود تقدس دارند. موضع مسلمانان از سوی دیگر کاملا متفاوت است؛ ترجمه‌ی قرآن نه تنها تشویق نمی‌شود. بلکه قدغن شده است. از قرآن البته ترجمه‌‌هایی شده است آن هم به این دلیل که بیش‌تر معلمان امروزی با زبان عربی آشنا نیستند و کلام الهی باید به نحوی به آن‌ها افاده شود. کتاب حاضر پس از ذکر تاریخچه‌ای از "ترجمه" حاوی مقالاتی است در نقد چند ترجمه که عبارت‌اند از: نقد ترجمه‌ "پیشه‌ی پرمخاطره/‌ فردریک بوش"، "جامعه‌ی باز و دشمان آن/ کارل پوپر"، "توپ مرواری/ صادق هدایت"، "یکی بود و یکی نبود/ محمدعلی جمالزاده"، "ملیت و زبان/ شاهرخ مسکوب"، "دنیای سوفی/ یوستاین گرور"، نیز "نقدی بر ترجمه‌ی کتاب نثرنویسی فارسی/ حسن کامشاد". مقاله‌ای با عنوان "کتاب ـ کتاب این هم کتاب" و خاطراتی از شاهرخ مسکوب در بخش‌های پایانی کتاب فراهم آمده است.