در مجموعه شعرهاي آن سوي فاصله، سپيده‌دمان فروردين، شناسنامه توجه‌اي ويژه به شعر عاشقانه و به موازات آن، اردتي شاعرانه به زن داشته‌ام. در مجموعه‌ي چشمانت افريقا – شايد – در ادبيات ايرن، با سرايش شعري، آرزو كرده‌ام كه «اي كاش زن بودم» و اين در سرزميني است كه در باور عمومي، زن بودن نفريني زميني است. اما در اين مجموعه مخاطب من مارينا، زني است كه، اهل هر كجاي جهان است. او شوق‌انگيز و اهورايي، بي‌هيچ فخر مرسومي، صادقانه‌ترين پاسخ و زيباترين سكوت را به من هديه مي‌كند. او دست مرا مي‌گيرد، با من خيابان‌هاي جهان را مي‌گردد و به كهكشان مي‌آيد تا در او «بميرم و دورابره زاده شوم».