جنگ جهاني دوم، با حملة آلمان به لهستان در سال 1939 م. آغاز شد. هنوز مردم لهستان مبهوت پيشروي سريع آلمان‌ها در خاك خود بودند كه اتحاد جماهير شوروي هم در پي توافقي پنهاني با آلمان، از طريق مرزهاي شرقي، لهستان را مورد حمله قرار داد. هركدام از دو كشور متجاوز، در مدتي كوتاه، تقريبا نيمي از لهستان را اشغال كردند كه نتيجة آن بي‌خانماني و اسارت مردم اين كشور بود. با حملة غافلگيرانة هيتلر به شوروي و خيانت وي به شريك خود استالين، معادلات جهاني نيز دچار تغيير شد و روس‌ها در پي مذاكراتي با كشورهاي ضد فاشيستي براي تشكيل ارتش لهستاني ضدآلماني، همة اسيران لهستاني را آزاد كردند. مسيرحركت اين عده، كه در اوج سياه‌بختي در شوروي زندگي مي‌كردند، از طريق ايران تعيين شد. در اين زمان، مردم ايران، شاهد حضور ده‌ها هزار لهستاني در خاك خود بودند. عده‌اي از آنان نظامياني بودند كه بايد از طريق ايران راهي ميدان‌هاي جنگ متفقين مي‌شدند؛ اما بيش‌تر مهاجران را غيرنظاميان تشكيل مي‌دادند. كتاب حاضر مروري است بر خاطراتي يكي از اين مهاجران كه نحوة ورود و حضورش را در ايران از آن دوره تاكنون روايت كرده است.