در این کتاب، ضمن معرفی سقراط و افلاطون در قالب مباحثی هم‌چون "سرگذشت و زندگی افلاطون"، "مرگ سقراط"، "تاًسیس نخستین آکادمی توسط افلاطون"، "حضور ارسطو در آکادمی"، "آثار افلاطون" و "روش آموزه‌های سقراطی" یکی از آثار مهم افلاطون با نام "ضیافت (مهمانی)"به چاپ رسیده است؛ داستان که به منظور معرفی سقراط نگارش یافته، ماجرای میهمانی یکی از دوستان سقراط است که چون در شاعری جایزه گرفته است ولیمه می‌دهد. در این مهمانی همه از شرب و نشاط و یاهو خسته می‌شوند و تصمیم می‌گیرند هریک خطبه‌ای در وصف عشق و مدح خداوند بسرایند. اهل مجلس همه درباب عشق سخن می‌گویند اما آن که سقراط می‌گوید حکایت دیگری است. در میان این گفت و گوها شخصی به نام "الکبیادس"- که سقراط هواخواه وی بوده است- به میهمانی وارد شده و در حالی که مست است، حکایت عجیبی از سقراط بازگو می‌کند؛ از عفت او، شجاعت او، خردمندیو حکمت او، فصاحت و بلاغت و تاًثیر کلام او و از بیچارگی و مسکینی خود در برابر او، چندان که همه‌ی حضار را رقت می‌گیرد و به خنده می‌آیند و شب بر همین منوال به صبح می‌رسد.