گرچه تبعيض نژادي در سال 1948 م به سياست رسمي حكومت آفريقاي جنوبي تبديل شد، ريشه‌هايش در تاريخ آن كشور بسيار عميق‌تر است. در واقع، رابطۀ سفيدپوستان با بوميان آفريقاي جنوبي به مدت بيش از سيصدسال رابطه‌اي توام با چپاول و سركوب بود. اين الگو از سال 1652 م شكل گرفت؛ يعني از زماني كه كمپاني هند شرقي هلند، دژ كوچكي در دماغۀ اميد نيك، در انتهاي جنوبي قارۀ آفريقا ساخت. هلندي‌ها در اين دژ توانستند بوميان آفريقا را شكست دهند و زمين‌هاي فراواني را به دست آورند كه يكي از دو شرط لازم براي پيشرفت و رونق كار سفيدپوستان در آفريقاي جنوبي بود؛ شرط ديگر نيروي كار ارزان بود. نياز به اين دو منبع ـ زمين و نيروي كار ـ در تاريخ آفريقاي جنوبي بارها نمايان شد. اين نياز طي قرن‌ها انگيزۀ بسياري از قوانين نژادي بوده كه سفيدپوستان وضع كرده‌اند؛ تا جايي كه نظام آپارتايد (تبعيض نژادي) در آفريقاي جنوبي در قرن بيستم به اوج خود رسيد و به سياست رسمي حكومت تبديل شد. هدف آپارتايد از ابتدا روشن بود: محدود كردن حقوق سياه‌پوستان، كه اكثريت وسيع جمعيت آفريقاي جنوبي را تشكيل مي‌دادند، به منظور تضمين تسلط اقليت كوچك سفيدپوست بر كشور. بنابراين، فقر و شرايط ظالمانه‌اي كه بر سياهان تحميل مي‌شد، انزجار و خشمي را پديد آورد كه اشكال گوناگوني يافت، از جمله جنبش ضد تبعيض نژادي كه به خشونت كشيده شد. در نهايت رهبران آفريقاي جنوبي براي انجام تغييرات سياسي دموكراتيك به مذاكره روي آوردند و بساط آپارتايد در سال 1994 م با سرعتي شگفت‌انگيز برچيده شد. نويسنده در كتاب حاضر، ريشه‌ها و علل ايجاد تبعيض نژادي (آپارتايد) در آفريقاي جنوبي را بررسي كرده و جنگ داخلي در آفريقاي جنوبي ناشي از تبعيض نژادي و پايان آن را توضيح داده است.