نخستين شاعري كه توانست شعر آمريكا را از سلطه‌ي ديرينه‌‌ي شعر انگليس برهاند و به آن هويت بخشد "لانگ فلو" ـ از معروف‌ترين شاعران گروه Fireside يا كنار آتش ـ بود. در قرن نوزدهم خانواده‌ها، اشعار آن‌ها را شب‌ها كنار آتش بخاري مي‌خواندند و گرماي آتش براي آن‌ها مظهر آسايش و هم‌بستگي به شمار مي‌آمد. يكي از مهم‌ترين آثار او "اونجيلين" يا قصه‌اي از آركاديا" است كه ملهم از واقعه‌اي تاريخي است؛ ماجراي دل‌دادگي اونجلين و گابريل كه در روز عروسي به علت شروع جنگ فرانسه و هند، يك‌ديگر را گم مي‌كنند. دست‌آورد ديگر شاعران گروه كنار آتش متفاوت بود؛ "لاول"، منظومه‌هاي طنز باارزشي آفريد، هولمز، شعرهاي كوتاه به يادماندني خوبي سرود و "جان ويتي‌بر" با سرودن "برف‌زده" در سال 1866 شهرت قابل توجهي به دست آورد. طي قرن نوزدهم شاعران سياه و سفيد به نوشتن اشعاري بر ضد برده‌داري پرداختند. زبان و سبك سرايش شاعران سياه‌پوست در مجموع، تقليد صرف از زبان و سبك سرايش شاعران سفيد بود. بسياري از منتقدان قرن بيستم، تاريخ آغاز شعر ناب آمريكا را چاپ كتاب "برگ‌هاي علف" از "والت ويتمن" در سال 1855 مي‌دانند. دفتر حاضر پس از ذكر تاريخچه‌اي از شعر آمريكا، در دو بخش به ترجمه‌ي سروده‌هايي از شاعران سياه و سفيدپوست آمريكا اختصاص يافته كه از آن جمله‌اند: تي‌اس اليوت؛ آدرين ريچ؛ مريلين كرسيل؛ سام هميل؛ ديويد بيكر؛ كلادمك كي؛ لنگستون هيوز؛ مري ايوانز؛ و هنري دوماس.